Niewielu dopuszcza istnienie diabła. Wszyscy wierzą w istnienie nieba. Kiedyś jeden z pisarzy stwierdził, że woli być w piekle. Może w niebie jest zdrowszy klimat, ale za to w piekle jest lepsze towarzystwo. Może właśnie od tej wypowiedzi zaczęto zadawać sobie pytanie: czy w niebie jest naprawdę aż tak beznadziejnie nudno? Współczesny człowiek raczej niewiele myśli o niebie. Zdajemy sobie sprawę z tego, że nasze życie i świat w jakim istniejemy nie powinny tak wyglądać. Coraz mniej czasu dla bliźniego, wytrwale spychamy modlitwę na dalsze miejsce. W jakiś tam sposób może i czujemy się podświadomie winni za te nasze kontakty z otoczeniem, wiemy, że tak być nie powinno, ale nic z tym nie robimy. Niejeden z rezygnacją kiwa głową nad swoim życiem: tak, tak, może wreszcie u Lucyfera sobie odpocznę, pogawędzę, tam moje miejsce... Zapominamy, że jesteśmy powołani do świętości, do stawania się coraz bardziej ludźmi bożymi, lepszymi na tyle, na ile nas stać właśnie w takim życiu w jakie zostaliśmy wpisani. Jezus Chrystus niewiele mówił o potępieniu i wiecznej karze. Natomiast niektórzy kaznodzieje niejednokrotnie wykorzystywali obraz piekła do zastraszania ludzi. Świadectwo Syna Bożego o miłosiernym Ojcu bywało przekształcane w głoszenie przeraźliwych opowieści. Chrystus nikogo nie potepił - ale nadrabiano to z nawiązką. Jeden z poglądów teologii głosi, że piekło w rzeczywistości świeci pustkami! Pan Bóg do tego stopnia ukochał człowieka, iż nie pozwoli, by ten miał cierpieć wieczne katusze. W miejscu potępienia mają przebywać tylko ci, którzy odwrócili się od Miłości. Taki pogląd, niweczący wieki horroru, jest w pełni zgodny z tym, co zaświadczył Jezus o Ojcu. Czy tak jest w istocie? Tego nie wiemy.