To nie charyzmaty stanowią decydujący czynnik charyzmatycznej odnowy , lecz duchowe przeżycie lub łask, którą przyjęło się nazywać "chrztem w Duchu św." Termin ten ma wiele wad, gdyż sugeruje , iż chodzi tu o powtórzenie chrztu sakramentalnego lub , że w sakramencie nie otrzymujemy Ducha św. Określenie to było powodem licznych i zbędnych nieporozumień , (uczestnicząc w rekolekcjach byłam świadkiem niemalże sporu o określenie "chrzest") dlatego , niektórzy posługują się takimi nazwami jak np. "wylanie Ducha św."
" Jan chrzcił wodą , ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem św." / Dz 1,5/ Trzeba się jednak liczyć z tym , iż to wyrażenie przyjęło się we wszystkich denominacjach objętych odnową. Jednakże tak czy inaczej czerpie ono pewne uprawomocnienie z Pisma Św., mianowicie ze słów , które Chrystus wypowiedział tuż przed wniebowstąpieniem :

Po pierwsze , otrzymać chrzest w Duchu św. nie oznacza , iż otrzymuje się sakrament chrztu z wody. Nie to spotkało Apostołów w dniu Pięćdziesiątnicy . Jeśli byli ochrzczeni wodą , musiało to mieć miejsce wcześniej . Ich chrzest w Duchu św. był wewnętrznym przeżyciem mocy Ducha św. , która ich napełniła i przemieniła . Podobnie staje się z większością ludzi dzisiaj . Chrzest w Duchu św. jest tym, co spotyka ich wiele lat po przyjęciu sakramentu chrztu św. Po drugie, wyrażenie chrzest w Duchu św. nie jest dowodem na to , iż Duch św. nie został dany przez chrzest sakramentalny! Wprost przeciwnie! Ten właśnie sakrament obdarza największym ze wszystkich darów, mianowicie samym Duchem św. Jest to o wiele ważniejsze i potrzebniejsze do zbawienia niż wszystkie charyzmaty razem wzięte.

Z doświadczenia ruchu Odnowy wynika, iż chrzest w Duchu św. przybiera różne formy, a działanie jego również bywa rozmaite, w zależności od osoby . Wśród wielu wariantów występują dwa wyraźne rodzaje oddziaływań , z których jeden można by nazwać jawnym, drugi zaś ukrytym. Działanie jawne daje się szybko scharakteryzować, gdyż przejawia się ono w określonym momencie w postaci świadomego przeżycia . Np. niekiedy osobę, nad którą modlą się zgromadzeni wypełnia przemożne uczucie obecności mocy i miłości Bożej. Przeżywa wówczas ogromna radość, a jednocześnie odczuwa wewnętrzny spokój. Zdarza się , że jest wzruszona, aż do łez, lecz są to zawsze łzy radości. Nie znaczy to oczywiście, aby doznała jakiegoś specjalnego przeżycia np. "widzenia" Boga . Zazwyczaj samo przeżycie nie jest niczym innym jak uświadomieniem sobie w pełni czegoś, co można określić jako radość, pokój, czy miłość. Nazwą "ukryty" chrzest w Duchu św. określamy rodzaj ów chrztu dlatego, że w samym momencie chrztu dana osoba nie doznaje żadnego uświadomionego przeżycia , ani charyzmatycznego znaku. Często bywa, iż osoba nad którą się modlono mówi " Nic mi się nie zdarzyło, niczego nie czułem". Ale po upływie czasu zaczyna uświadamiać sobie, że naprawdę coś się zdarzyło . Nowe światło wzeszło w jej duszy, chociaż ona nie zauważyła kiedy słońce wstało. Człowiek czuje się pełen nowej głębokiej wiary, nowej radości, pokoju, miłości ; lecz te przeżycia nie runęły nań na kształt lawiny, jak w pierwszym rodzaju , lecz stopniowo go przenikały. Ktoś znowu spostrzega , że chrzest uleczył go fizycznie , psychicznie , ktoś inny odkrywa w sobie siłę i odwagę jakiej przedtem nie miał - ustąpienie pewnej pokusy i zanik jakiś lęków, słowem, ze coś się w nim odmieniło .

Niemniej zawsze chrzest w Duchu św. obejmuje, jak wolno sądzić, doświadczenie działania Ducha św. To przeżycie może nie być uświadomione, jak przy skutkach ukrytych, lecz w każdym przypadku efekty Ducha, są dostrzegalne. Oto niektóre znamiona :

1. Chrzest w Duchu św. ma cechę nowego początku , nowych narodzin , wejścia na drogę życia kierowanego i wspieranego przez Ducha z mniejszą lub większą wyrazistością .

2. Zawsze sprowadza przemianę moralną , jest nie tylko zapomnianym przeżyciem , lecz powoduje zmianę sposobu myślenia i działania.

3. Wreszcie cechą charakterystyczną przeżycia , przynajmniej wtedy gdy jest świadome , jest "poczucie pełni". "Mój kielich jest przepełniony !" - to okrzyk pojawiający się odruchowo na wargach tych , którzy tego doznali.