1. BÓG JEST MIŁOŚCIĄ /1J 4,8/

Łaska, której doświadczyliśmy w przeżyciu Odnowy w Duchu Świętym to poznanie miłości Boga. Prowadziła ona do odkrycia: jestem kochany - Bóg mnie kocha; prowadziła do uświadomienia bliskiej obecności Boga, Jego obecności w naszym życiu. To doświadczenie przebudziło nas w nowy sposób na miłość ku Bogu, na modlitwę, jako spotkanie z Bogiem i na miłość ku drugiemu człowiekowi. Najczęściej dopiero wtedy pojawiła się w naszym życiu modlitwa wielbiąca Boga. Trwanie w łasce Odnowy i postawie uwielbienia powinno się wyrażać przez pogłębienie jedności z Bogiem w każdej chwili naszego życia, w każdym spotkaniu z drugim człowiekiem, w podejmowanej nauce, pracy, jak i w realizowaniu posłannictwa w rodzinie. Bóg Stwórca i Ojciec daje nam bowiem udział przez pracę i życie rodzinne w dziele, któremu On dał początek i w którym stale On sam uczestniczy. Aby trwać w tej łasce chcemy podjąć jako codzienną praktykę modlitwę wielbiącą. Fundamentem tej modlitwy powinna być wiara w miłość Boga i Jego pełną troski obecność w naszym życiu, niezależnie, czy ta obecność jest aktualnie doświadczana, a zdarzenia przez nas rozumiane, czy też bliższe naszemu przeżyciu staje się stwierdzenie, jakoby Bóg nas opuścił. Niech nauczycielką modlitwy wielbiącej Boga będzie dla nas Najświętsza Maryja Panna, która trwała w uwielbieniu Boga zarówno w chwili zwiastowania, jak i w godzinie Krzyża. Niech słowa: " Uwielbiaj duszo moja sławę Pana mego" /Łk 2, 46b/ staną się słowami naszej modlitwy!

2. JEZUS PANEM /RZ 10,9/

Kolejny przejaw łaski Odnowy to podjęcie świadomej decyzji poddania naszego całego życia, wszystkich pragnień i aspiracji Jezusowi jako Panu. Widzimy potrzebę nieustannego ponawiania tej decyzji. Bóg bowiem udziela nam wciąż na nowo łaski poznania, że w naszym życiu jest wiele zaangażowań, decyzji, przywiązań, które wcale Jezusowi jako Panu nie są poddane. Dlatego przez codzienny rachunek sumienia chcemy lepiej poznawać w konkretnych sytuacjach życia to, co jeszcze Jezusowi nie jest poddane. Stylem naszego życia ma stawać się rozeznawanie, aby szukać w ten sposób tego, co jest pełniejszym pójściem za Bożym wezwaniem. Wszystkie ważniejsze decyzje chcemy podejmować po dokonanym rozeznaniu. Kolejną formą pomagającą trwać w łasce Odnowy jest w mierę możliwości codzienne karmienie się Słowem Bożym, by w ten sposób stawać się coraz bardziej uczniem Jezusa. Maryjne "FIAT" czyli "niech mi się stanie według słowa Twego" /Łk 1, 38b/, niech będzie stale żywą zachętą, by każda chwila naszego życia była naszym TAK, AMEN , wypowiadanym Bogu.

3. JEZUS JEDYNYM ZBAWICIELEM

Poddanie Jezusowi całego naszego życia i wyrażenie pragnienia, by On w nas działał według woli Ojca, prowadzi stopniowo do uświadomienia sobie, że grzech w naszym życiu to nie przemijające zdarzenie, pojawiające się trochę przypadkowo, ale to rzeczywistość głęboko zakorzeniona w naszym wnętrzu. Chcemy, by codzienny rachunek sumienia wspierał ów proces poznania. Stopniowo kształtuje się wewnętrzne przeświadczenie, że o własnych siłach nie jesteśmy w stanie uporać się z grzechem i że całe nasze życie ma być procesem nawracania się. Sakrament Pokuty i Pojednania nie tylko jest spotkaniem z Chrystusem, który przebacza i prowadzi drogą nawrócenia, ale który przychodzi także z mocą uzdrowienia i umocnienia w procesie wewnętrznej przemiany. Drogę Krzyża odkrywamy jako jedyną, na której umierając z Jezusem / 2Tm 2,11/ dla starego człowieka doświadczamy wyzwolenia i nowego życia. Wierność Maryi przy Chrystusowym Krzyżu niech się staje dla nas umocnieniem w najtrudniejszych chwilach doświadczeń.

4. DUCH ŚWIĘTY DZIAŁAJĄCY DZISIAJ

Łaska Odnowy obudziła w nas zarówno szczególną miłość do Ducha Świętego, jak i świadomość mocy Jego działania w człowieku, w Kościele i w świecie. Wierność tej łasce powinna się wypowiadać w nas w czujnej troskliwości rozpoznawania Jego natchnień w sobie, Jego działania w Kościele i w świecie; we współpracy z Nim i wiernej posłudze charyzmatami, którymi nas obdarzył. Dziewicę Pełną Łaski przyjmujemy jako wzór poddania się działaniu Ducha Świętego i jako Wspomożycielkę naszą w zachowaniu wirności Jego natchnieniom.

5. KOŚCIÓŁ MIEJSCEM ŚWIADECTWA I SŁUŻBY CHRZEŚCIJANINA

Kościół objawia się światu w różnego rodzaju wspólnotach, między innymi w grupach modlitewnych Odnowy w Duchu Świętym. Grupa Odnowy dla wielu z nas stała się miejscem obudzenia naszej wiary, miejscem formacji, oparciem w naszych działaniach podejmowanych wobec świata. Aby nasza grupa była wspólnotą Kościoła, potrzeba żywej łączności z hierarchią, czy to przez asystenta kościelnego, czy to przez więź z miejscowymi duszpasterzami. Potrzeba także tego, by każdy z nas żył "sprawami Kościoła", wsłuchując się w nauczanie, wezwania, apele, inicjatywy zarówno Ojca Świętego, jak i własnego Biskupa. Życie Kościoła wyraża się w liturgii, w której lud Boży uwielbia swego Boga, jednoczy się z Nim, napełnia Jego mocą. Dlatego pragniemy, aby Eucharystia stawała się centrum życia grupy i każdego z nas indywidualnie, Chleb Eucharystyczny był naszym stałym Pokarmem, a adoracja Najświętszego Sakramentu jedną z form naszej modlitwy. Sakrament Pokuty i Pojednania podejmowany przez nas w miarę możliwości nie rzadziej niż raz w miesiącu, niech staje się dla nas nie tylko pojednaniem z Bogiem i braćmi, ale także źródłem uzdrowienia i miejscem kierownictwa duchowego.

6. NASZA MISJA

Misją, do której Chrystus nas wzywa jest:

• Ewangelizacja
• Posługa poprzez modlitwę wstawienniczą
• Aktywna obecność w życiu parafii
• Apostolska obecność w świecie w taki sposób, by oddziaływać na dzisiejsze oblicze życia politycznego, społecznego, kulturalnego, zawodowego, rodzinnego, przybliżając w tych środowiskach realizacje Królestwa Bożego i przygotowując tym samym grunt pod zasiew Słowa Bożego.

Wypełnimy to posłannictwo jedynie wtedy, kiedy nasze życie będzie nabierało mocy świadectwa, kiedy będzie stawało się "żywym obrazem" Ewangelii. W wypełnianiu okreslonej misji musimy byc otwarci na błogosławieństwa dla wielu, a nie zamknięcie się w posłudze podejmowanej jedynie w grupie, czy wąskim gronie przyjaciół.
Pragniemy:

1. Codziennie podejmować:
   • modlitwę dziękczynną i wielbiącą jako odpowiedź na pełną miłości obecność Boga w naszym życiu;
   • rachunek sumienia;
   • Słowo Boże ( jeśli nie ma innych wskazań, np. spowiednika ) według kalendarza liturgicznego w formie refleksji, medytacji, benedyktyńskiego "lectio pina" czy w innej formie;
   • jedną z niżej wymienionych form modlitwy za Kościół np: jedna z godzin Liturgii Godzin, Anioł Pański, Różaniec, Apel Jasnogórski.
2. Troszczyć się o pełny udział w Eucharystii oraz o częstą adorację Najświętszego Sakramentu. Uczestniczyć w Eucharystii nie tylko w niedzielę i święta, ale również w wybranym dniu powszednim.
3. Podejmować rozeznanie przed ważniejszymi decyzjami życiowymi dla odczytania natchnień Bożych i znaków czasu.
   
4. Troszczyć się o żywą pobożność do Ducha Świętego i Maryi.
   
5. Podjąć konkretnie określoną formę zaangażowania apostolskiego, które byłoby przejawem ewangelizacji realizowanej indywidualnie, albo przez włączenie się w konkretną formę działalności apostolskiej Kościoła, własnej wspólnoty, bądź przejawem aktywności zmierzającej do przemiany życia w dzisiejszym świecie tak, by kształtowało się ono bardziej według wartości ewangelicznych.
   
6. Troszczyć się o to, by praca, życie w rodzinie lub inne formy służby bliźniemu stawały się drogą ku Bogu i miejscem zjednoczenia z Nim.
   
7. Podjąć określoną formę życia we wspólnocie.
   
8. Troszczyć się o uczestnictwo w Sakramencie Pokuty i Pojednania co miesiąc oraz o ile to jest możliwe o kierownictwo duchowe.
   
9. Poznawać nauczanie Papieża i własnego Biskupa.
   
10. Dbać o udział w rekolekcjach zamkniętych przynajmniej raz na dwa lata.
    
11. 10-tą część własnych dochodów przeznaczyć na rzecz ubogich i dzieł wspólnot Odnowy w Duchu Świętym.
    

"Nasze Credo" podejmują członkowie grup Odnowy zazwyczaj po 2-3 letniej formacji ( nie jest to jednak ściśle nakazane, wszystko zależy od duchowej dojrzałości osoby ). Przyrzeczenia składane są na rok i każdego roku ponawiane. Przewiduje się możliwość podjęcia zobowiązań obejmujących wszystkie punkty lub tylko wybrane. Nasze Credo" przeżywamy jako ideał, ku któremu chcemy zmierzać.