Niedzielna Ewangelia (Mt 21,28-32):

Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: „Co myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: »Dziecko, idź dzisiaj i pracuj w winnicy«. Ten odpowiedział: »Idę, Panie«, lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: »Nie chcę«. Później jednak opamiętał się i poszedł. Któryż z tych dwóch spełnił wolę ojca?”. Mówią Mu: „Ten drugi”. Wtedy Jezus rzekł do nich: „Zaprawdę powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego. Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wyście mu nie uwierzyli. Celnicy zaś i nierządnice uwierzyli mu. Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się, żeby mu uwierzyć”.

Komentarz:

Zawsze, kiedy słyszę tę przypowieść, myślę sobie: „O! O mnie!”. Jestem z tych, którzy zwykle w pierwszym odruchu, kiedy ktoś narzuca im swoją wolę, kiedy ktoś wymaga od nich czegoś, z czym się nie zgadzają, krzyczą: „Nie! Nie pójdę, nie chcę, nie zrobię, dlaczego ja, nie ma innych?”. Po chwili, kiedy ochłonę, myślę: „tak nie można!” i idę, i robię to, o co mnie proszono. Nie myśl, że mam się za świętą i idealną, wcale tak o sobie nie myślę. Przecież jest jeszcze jeden, lepszy sposób zachowanie od dwóch przestawionych postaw, powiedzieć: „idę, Panie” i pójść. Nie krzyczeć, nie kłócić się, powściągnąć emocje, po prostu w ciszy i pokorze robić to, co do nas należy. Niepopularna ta postawa w dzisiejszym świecie ludzi sukcesu, którzy nie chcą podporządkowywać się władzy. A jednak taka postawa jest cenna w oczach Pana, pomyśl o Maryi, Jej pokorze i oddaniu.

Jeszcze raz Pan podkreśla dziś, że w Jego oczach nikt nie jest skreślony, każdy ma szansę, zmienić się, odejść od grzechów niezależnie jak ciężkie one by nie były. I my tak mamy patrzeć na braci – nie potępiać, ale kochać, nie przekreślać, ale dawać wciąż nowe szanse, wciąż w nich wierzyć. Pomagać, dawać wzór swoją postawą, być wiernym świadkiem Pana.