Niedzielna Ewangelia (Mt 18, 15-20):

Gdy brat twój zgrzeszy, idź i upomnij go w cztery oczy. Jeśli cię usłucha, pozyskasz swego brata. Jeśli zaś nie usłucha, weź z sobą jeszcze jednego albo dwóch, żeby na słowie dwóch albo trzech świadków oparła się cała sprawa . Jeśli i tych nie usłucha, donieś Kościołowi! A jeśli nawet Kościoła nie usłucha, niech ci będzie jak poganin i celnik! Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Dalej, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli dwaj z was na ziemi zgodnie o coś prosić będą, to wszystkiego użyczy im mój Ojciec, który jest w niebie. Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich".

Komentarz:

Upominanie jest sztuką. Zawsze mamy wtedy do czynienia z dwiema przeciwnymi stronami. Jedna jest tą, która wymaga upomnienia, a ta druga to upominająca. Bywamy w obu sytuacjach. I wielu z nas pewnie łatwiej być stroną upominającą. Ot, drobiazg: ktoś rzucił papierek na ziemię lub półgłosem rozmawia w kościele. Jak łatwo spojrzeć krytycznie, jak łatwo podejść i powiedzieć, że takie zachowanie jest niestosowne.  Pamiętajmy, że i nam czasem zdarzy się popełnić pewien nietakt. Rożnie bywa. Czasem o czymś intensywnie myślimy i nie zdajemy sobie ze swojego zachowania. Jak reagujesz, kiedy ktoś zwróci tobie uwagę? Często czujesz się dotknięty, obruszasz się, może w myśli krytykujesz osobę, która ci ę upomniała. A wszystko winniśmy czynić z miłością. Ona winna być „więzią doskonałości”. Upominać tak, aby nie zranić, mając na względzie, że i my jesteśmy słabi i upadamy. Patrzeć na innych tak, jak na nas patrzy Bóg: zawsze z miłością i wiarą w naszą dobrą wolę.